Anekdotes

Het zou onmogelijk zijn en ongeloofwaardig klinken mocht Domien in zijn lange loopbaan als klokkenluider geen speciale ervaringen en anekdotes hebben meegemaakt.
We laten hem opnieuw zelf aan het woord.
"Iemand vond het eens prettig zich aan hei klokzeel in de hoogte te !aten hijsen. Onervaren kwam hij hierdoor met zijn hoofd tegen de zoldering terecht, waarbij hij geen besef had het touw los te loten, en dus nog een paar keer onaangenaam in contact kwam met de houten lambrisering ..." "Tweemaal ook kwam het gevaar van boven. Een eerste keer kwam plots en totaal onverwacht de klepel van de grote klok naar beneden, helemaal door het plafond heen! Gelukkig werd niemand gewond, want zo'n klepel weegt wel 15 kg. Mocht je die op je donder krijgen ... Je moet dus altijd voorzichtig en zeer alert blijven".
'Ook een tweede gevaar lonkt steeds om de hoek! Zo moet je er bij het luiden nauwlettend op toezien dat je de tippen van je schoenen niet oplicht. Doe je dat wel, don loop je gevaar dat het touw er onder gerookt en kan dit, bij het terugkeren, je een zodanige kwak geven dat je ergens tegen de muur belandt. En ook die muur is niet erg zocht ...

Einde van een tijdperk ?

Domien heeft trouw en stipt de Zogse klokken geluid tot op zeer hoge ouderdom, zelfs tot hij a! een eind in de tachtig was. Na een lange en zeer verdienstelijke carrière (meer dan 60 jaar !) ten dienste van de Zogse gemeenschap, overleed hij op 21 juli 1993. Opvolgers vinden was niet eenvoudig. Overal werd tevens overgeschakeld op elektrisch klokken luiden. Maar toch zijn er in Zogge gelukkig nog geestdriftige opvolgers. Bij speciale gelegenheden kunnen de klokken nog manueel geluid worden. Een volkse traditie, een deel erfgoed, dat hopelijk nooit verloren gaat.
PE