|
Hamme-Zogge,
Enkele van onze jeugdige medewerkers waren een tijdje
geleden aan het voetballen, toen hun bal (uiteraard
per ongeluk) terecht kwam in de tuin van Rita De
Clercq, die ondertussen internationale bekendheid
gekregen heeft door haar verzameling tomaten.
Een reporter is en blijft echter altijd en overal
reporter en zodoende kwamen, bij het zien van zoveel
planten en kleuren, de vragen als het ware vanzelf
opborrelen.
Dat Rita een boon heeft voor alles wat met de tuin en
tuinieren te maken heeft blijkt uit het volgende
gesprekje, en aangezien een goed reporter in spe ook goed moet kunnen luisteren bleef het bij één
vraag...
Wij lusten alleen tomaten in de spaghettisaus. Waarom
wil iemand in hemelsnaam tomaten kweken? Kortom, hoe
ben je op het idee gekomen om tomaten te kweken?
"Met in mijn achterhoofd dat de smaken van de
groenten, en zeker van de tomaten die ik tijdens mijn
kinderjaren had, toch niet allemaal verdwenen konden
zijn, ben ik begon-nen via het internet, via
literatuur , via zaadcatalogi en natuurlijk last but
not least via Peter Bauwens met het aankopen van mijn
allereerste tomatenplantjes heel veel jaren terug.
Ik had groene, witte, gele, oranje, rode, paarse en
zwarte tomaten. "
Heu... zwarte tomaten?
"In het dorp werd ik uitgelachen want zwarte tomaten
kende niemand.
En ik sprak dan zelfs nog van een behandeling met
bordelaise pap, dezelfde remedie werd gebruikt op de
wijngaarden bij de wijnboeren.
Mijn plantjes werden goed verzorgd, verstevigd door
brandnetelgier, heel weinig watergiften, en met heel
veel biologische middelen als voedsel.
Iedereen vond mijn teeltwijze volledig fout, dus Rita
zou niets van een oogst terecht brengen.
Maar het tij keerde: ik kreeg een prachtige oogst,
zeer lekkere tomaten, in vele kleuren, vormen en
geuren. De smaak ging van zoet, zeer zoet tot zurig, in
één woord:, verbluffend.
ik kon pronken met zeer mooie ronde, ovale,
kersvormige, peervormige, extra extra dikke, dan weer
platte, alles was gelukt.
De mooie zwarte Noire de Crimée had bekijks , maar ook
de zeer kleine Johannisbeer.
Ik begon echt gepassioneerd te zoeken om met andere
verzamelaars te ruilen.
|
Hiervoor bezocht ik verschillende tomatenfora over
gans de wereld.
Nu is mijn zadencollectie uitgebreid tot meer dan 1200
verschillende zaden.
Wat zo plezant is aan het verzamelen via internet is
dat men eerst heel veel contact heeft met de mensen.
In alle andere landen, en ook in andere werelddelen."
Blijkbaar heb je het momenteel heel druk...
"Deze zomer heb ik Canadezen op bezoek gehad waar ik reeds vier jaar mee correspondeer en ruil.
Gisteren was er nog een tomatenliefhebber uit
Duitsland en vorige week waren er Fransen en een
Italiaan die naar mijn collectie kwamen kijken.
Uiteindelijk zijn er heel veel van die bezoekers goede
vrienden geworden."
Dan is het hier allemaal "tomatengeur" en mane-schijn?
"Spijtig genoeg niet, ik heb niet alleen vreugde
beleefd aan mijn tomatenhobby, ook een zeer grote
teleurstelling. Iemand die hier heel veel over de
vloer kwam, die ieder jaar van mij zijn planten kreeg,
altijd gratis, die heeft van mijn goedheid
geprofiteerd. Die man zocht heel veel media-aandacht,
hij heeft zelfs uit eigen beweging de pers
gecontacteerd. Hij wilde echt heel veel
belangstelling, hij was mediageil tot en met en als
kers op de taart heeft hij zonder ook maar iets aan
mij te laten weten het zaakje op de commerciële toer
gegooid.
Gelukkig had de krant de Tijd weet gekregen van dit
voorval en die hebben mij persoonlijk een interview
komen afnemen..
Toen dit vernomen werd door alle andere verzamelaars
was het natuurlijk een bom die ontplofte. Iedereen is
mij blijven steunen tot en met. Ik kreeg als
compensatie briefomslagen vol met zaden. Het gerucht
ging in onze verzamelkringen rond als een vuurtje.
Van een Canadees kreeg ik gans zijn verzameling, die
had het dan op zijn
beurt ook gezegd aan een Amerikaan, en zo was de bal
aan het rollen gegaan.
Gisteren hadden de bezoekers uit Duitsland weer een
auto vol met tomatenplanten bij die ik nog niet in
mijn verzameling had.
Jongens, het spijt mij, maar nu moet ik echt verder
werken hoor want de natuur die pauzeert ook niet. Weet
je wat, komen jullie binnen een paar weken nog maar
eens langs en dan babbelen we nog een beetje verder.
Tot ziens......"
Met dank aan Rita, Kadéken en Arjun voor hun
gewaardeerde medewerking.
reporter 17
|
