|
Sargacal, Portugal
Vorige zomer (2005) kwam onze reporter-met-vakantie
Hakim terecht in Portugal. Een
lekke band in de omgeving van het dorpje Sargacal
verplichte hem om aan te bellen bij een grote
boerderij met de welluidende naam Quinta do Barco
Cheio.
Gewapend met een woordenboek trok Hakim naar binnen om
hulp te vragen.
Even later verhuisde het woordenboek naar de
achterzak, niet omdat onze Hakim een begenadigd
linguïst is, maar wel omdat hij tijdens een gesprekje
met Liesbeth Brunsdijk gebruik kon maken van de
Nederlandse taal.
Neen, dit is niet onze reporter Hakim, maar wel een
lid van de ezelfamilie.
Hallo Liesbeth, bedankt voor de luchtpomp hoor. Het lijkt mij dat je wel heel ver van
huis bent. Hoe verzeilt iemand zoals jij hier in deze contreien
?
Zoals je kunt horen ben ik inderdaad afkomstig uit
Nederland. Wat betreft jouw vraag hoe ik hier
terechtgeko-men ben, daar kan ik met één woord op
antwoorden: liefde...
Ik ben gehuwd met Joaquino, een Portugees, en zoals
elke goede echtgenote ben ik mijn man gevolgd, in ons
geval naar het dorpje Sargacal, dat trouwens bekend en
berucht is voor de vele lekke banden....
Wanneer ik de naam van jullie boerderij opzoek in mijn
woordenboekje, dan lees ik, vrij vertaald "De vijfde
van de volle boot", een vreemde naam als ik het zo mag
zeggen.
Wel Hakim, jouw vertaling klopt maar voor de helft
hoor, het woordje quinta betekent in het Portugees ook
"boerderij", zodat het in feite 'De boerderij van de
volle boot" is. of zoals ze bij jullie in Vlaanderen
ook wel zeggen: 'het bakske vol' of 'de zoete inval'.
Blijkbaar heb jij hier in Portugal jouw 'place under
the sun" gevonden, daarom de klassieke vraag: zou jij
nog terugwillen naar Nederland ?
Neen ; dank je.
Zo te zien zijn jullie kinderen hier helemaal
ingeburgerd, hoe oud zijn ze eigenlijk ?
Onze kids zijn tussen 6 en 1r jaar jong. De oudste,
Jerome, vertoont al puberstreken! De jongste, Beatriz
(koosnaam "Bibi") zit al in de eerste klas, ze leert
razendsnel en komt soms met "eng" wijze uitspraken op
de proppen. Laura, de oudste van de meisjes, is alweer
een hele dame en Tessel (nº 3) is nog van dat pure,
spontane en onbezorgde.
Het verwondert mij dat de boerderij niet de 'Ark van
Noach' heet, hoeveel dieren hebben jullie hier
rondlopen ?
Wij hebben twee ezelinnen "Branquinha" en "Boneca".
Uiteraard mag ik hun jonge vriend "Software"
niet vergeten. Hij is nog geen jaar oud, maar is wel
al groter dan de dames! Ook hij vertoont
puberverschijnselen; 't gereedschap is daar, maar hij
weet er nog geen weg mee, ondertussen plaagt hij de
twee dames behoorlijk. Weg rust!
Onze Max, de grootste en oudste hond die we hadden, is
vorige zomer overleden. Nu hebben we nog Biba, klein,
taai en snel, Takkie, een soort dwerg herdershond,
vuilnisbakkenras met haar zoon Junior, het resultaat
van een liederlijke stoeipartij met de buurhond.
Junior is groot van gestalte en bovendien is hij heel
erg knuffelig. En als laatste is er nog "Stip" onze
dalmatiër, zij heeft twee maanden terug 9 puppies
geworpen, waarvan
|
er 4 al een thuis hebben gevonden. Het zijn echte
dalmatiërs, maar zonder officiële papieren. Helemaal
onverantwoord hier in Portugal, met zoveel
straathonden, maar we wilden nog één keertje die
ervaring van puppies meemaken; erg leuk! Veel werk... dat
wel.
Verder hebben we nog de kippen, netjes IN het hok in
verband met de vogelgriep, en als laatsten het konijn
"Socks" en de cavia "Dibbes".
Worden deze ezels ingezet op de boerderij of zijn ze
er gewoon voor de aardigheid ?
Tijdens de maand februari hebben we een houten
omheining met huisje gemaakt voor de ezels: prachtig!
Daarnaast is er nog een omheind terreintje, een soort
manegebak met schaduwplekje voor het "publiek". Mijn
idee is namelijk om met "asinoterapia" te beginnen.
Therapie voor gehandicapte kinderen met ezels! Het
blijkt dat ezels zeer geschikt zijn voor deze vorm van
therapie. Ze zijn rustig, schrikken niet zo snel, ze
zijn zeer geduldig en de aaibaarheidsfactor ligt hoog!
In oktober doe ik een 4daagse Workshop met betrekking
tot dit onderwerp. "The Donkey Sanctuary" uit Engeland
heeft hier een actieve rol in.
Je hebt hier ook een moestuin aangelegd, lukt het
tuinieren een beetje ?
Sinds vorig jaar is onze biologische moestuin iets
professioneler aan gepakt. Een ingenieur landbouwkunde
kwam hier voor een aantal liefhebbers een cursus "Maak
uw eigen Biologische Moestuin" geven; ik luisterde
aandachtig mee, deed kennis op en ondertussen werd
mijn tuintje aangelegd..! Nu onderhoud ik samen met
een vriendin de moestuin. Volgende week krijgen we ook
schoolklassen op bezoek: Zij komen eens kijken en
ervaren wat dat nou inhoudt: biologisch tuinieren.
Met de mest van alle beesten, keukenafval, snoeispul
uit de tuin, as van de BBQ, enzovoort, maak ik onze
eigen compost.
Heb jij eigenlijk nog tijd om aan de toekomst te
denken, wat zijn jouw plannen ?
Ik ben voor het ogenblik ook bezig met het maken van
een "werkplan" voor een dag-bezigheidstherapie voor
een groep gehandicapten kinderen van een particulier
instituut in Portimão. Voor deze kinderen zou ik graag
onze Quinta als een soort van "Zorgboerderij" willen
aanbieden.
"Zorgboerderijen" kennen ze hier nog niet, dus deze
hele activiteit is nog nieuw, zowel voor mij als voor
het instituut.
Wat is jouw grootste wens ?
Ik kan er gerust een paar opnoemen hoor. Ik doe alles
alleen, mijn leven is dus vaak een beetje
chaotisch en soms lijkt het wat ongeorganiseerd.
Gelukkig leren de kinderen al steeds meer om zo af en
toe wat mee te helpen. Maar een doosje vrijwilligers
ernaast zou mij wel aanstaan. Ik ga dus voor de
doosje.
"Oh ja, Hakim, voor ik het vergeet, ik heb hier nog
een blikje Redbull in de koelkast staan, als je zin
hebt..."
Wat er daarna gebeurde kun je zien op de foto bovenaan
dit artikeltje.
Met dank aan Liesbeth en Hakim.
Reporter 17
|
